Тӯй – сур, ҷашну хурсандист. Онро ҳама меписандад. Тӯй додан орзуву нияти ҳар як падару модар, бобову момоҳост. Вале тавре ки мегӯянд, ҳамааш бояд мувофиқи ойинҳо ва дар ҳадду меъёр бошад, то ки ба маъракаи худнамоиву сарфу хароҷоти беҳуда табдил наёбад.

Зодаи деҳаи Сӯфиёни ҷамоати шаҳрвандони «Боғиафзал»-и ноҳияи Шофиркон Саъдулло Раҳимовро хуб мешиносам. Ӯ пас аз хатми мактаби миёнаи рақами 16 ба номи Ойбек, соли 1980 ба хидмати ҳарбӣ рафт. Баъд солҳои тӯлонӣ дар соҳаи сохтмон кор карда, ба нафақа баромад. Ҳамроҳи ҳамсараш Ҷамила Ӯринова панҷ духтару як писарро ба воя расонда хононд, онҳоро соҳиби оила, дару хона намуд. Ҳоло соҳиби 4 набера буда, баҳри тарбияи муносиб гирифтани эшон саҳм мегузоранд.

Моҳи октябри соли сипаришуда дар барномаи «Рангинкамон», ки бо забони тоҷикист, аз тариқи шабакаи телевизиони «Ӯзбекистон» оиди ҷашни забони тоҷикӣ дар мактаби рақами 17-уми шаҳри Ангрен барнома намоиш дода шуд.

Алҳол, ҳангоме ки кишвари мо дар пояи раванди «Аз эҳёи миллӣ ба пешрафти миллӣ» ба даврони нави рушди худ ворид гардида, пойдевори давраи нави Эҳё – Ренессанси савумро ташаккул медиҳад, мероси бебаҳои адабии Алишери Навоӣ мазмуну муҳтавои беш аз пеш касб менамояд. ​Шавкат МирзиЁев, Президенти Ҷумҳурии Ӯзбекистон

Вақте роҳи сафарро пеш мегиред, гувоҳи ҳодисаву воқеаҳои мухталиф мегардед, бо инсонҳои феълу хӯяшон гуногун ҳамсуҳбат мешавед.

Суханони ҳикматомези бузургон

Дар Корвонсаройи фарҳанги байналмилалии Икуо Хироямаи Академияи бадеии Ӯзбекистон маросими ифтитоҳи намоишгоҳи «Графикаи Ӯзбекистон: дирӯз ва имрӯз» баргузор гардид.

Саргарми кор будам, ки телефони мобилӣ мусиқӣ навохт. Гӯшакро бардорам, духтари холаам Манзура.

Ал-Фарғонӣ ҳамчун ситорашинос, риёзидон ва ҷуғрофиёшиноси бузург дар байни олимони Осиёи Марказӣ мақоми назаррас дорад.

Ба наздикӣ аз шеърхонии яке аз устодони санъати театрии тоҷик Ибодуллои Машраб баҳраманд ва хеле мутаассир шудам.