Аз рӯзе, ки одамӣ қадамҳои нахусти худро бар замин ниҳода, бо ақлу хирад олами набототу ҳайвонотро аз қаъри замин то арши аъло тасарруф намуд, ҳазорсолаҳои зиёд гузашт. Дар ибтидои ҳаёти одамӣ шахси бомаърифате ба дунё омад, ки Зардушт ном дошт.

Ба муносибати 585-солагии таваллуди асосгузори забони адабии ӯзбек, шоир ва мутафаккири бузург, арбоби давлатӣ ва ҷамъиятӣ Мир Алишери Навоӣ дар идораву ташкилотҳо, корхонаҳо, муассисаҳои таълимоти олӣ, миёнаи махсус ва ҳамагонии шаҳру ноҳияҳои вилоят маҳфилу чорабиниҳои гуногуни фарҳангӣ баргузор мешаванд.

9-уми феврал дар мактаби таълими умумии рақами 11-уми ноҳияи Сӯх чорабинии фарҳангӣ бахшида ба 585-солагии Алишер Навоӣ баргузор гардид. Дар ин чорабинӣ муаллимон ва хонандагон фаъолона ширкат варзиданд.

Дар олами маънӣ ҳар чиз мақоми худро дорад. Аз ҷумла китоб. Омӯзгори эҷодкор Илҳом Хидиров асосан дар наср қалам месанҷад ва навиштаҳояш дар матбуоти даврии Ӯзбекистону Тоҷикистон интишор ёфтаву мавриди таваҷҷуҳи муштариён қарор мегиранд.

Осор ва андешаҳои Алишер Навоӣ то имрӯз барҳаёт буда, дар дилу зеҳни наслҳои гуногун зиндагӣ мекунанд.

Ҳар сол оғози моҳи феврал дар доираи чорабиниҳои навоихонӣ тарғибу ташвиқи зиндагинома ва эҷодиёти ҳазрати Навоӣ ба ҳукми анъана даромадааст.

Ҳар боре сухан аз адабу фарҳанг ва муҳити адабиву фарҳангии нимаи дувуми асри XV Ҳирот меравад, пеши назарҳо дафъатан симои ду ситораи дурахшон, муҷассамаи бошукӯҳи хираду дониш, раҳнамои маъруфу машҳури адабиёту фарҳанги он давра, заҳматкашу ҷонфидои халқу миллат ва шахсиятҳои абадзинда – Мавлоно Нуриддин Абдураҳмони Ҷомӣ (1414-1492) ва Амир Алишери Навоӣ (1441-1501), ки дувумӣ ба форсӣ низ шеър мегуфтаву аз худ ба форсӣ «Девони Фонӣ» ҳам ба мерос гузоштааст, пеши назарҳо ҷилвагар мешаванд.

Ҳар сол дар ҷаҳон тақрибан 20 миллион нафар ба бемории саратон гирифтор мешаванд. Дар Туркия ин нишондиҳанда 240 ҳазор ҳолатро ташкил медиҳад. Раиси Ҷамъияти онкологияи тиббии Туркия, профессор Нурӣ Карадурмуш, саратонро яке аз мушкилоти асосии соҳаи тандурустӣ номида, аҳамияти ташхиси барвақтро таъкид кард.

Халқи пурдидаи мо дар ҳар давру замон омӯзгорро гиромӣ доштааст, чунки дар тарбияи насли ҷавон нақши мураббӣ ва омӯзгор басе муҳим аст. Рӯ меоварем ба пандҳои бузургон, ки дар васфи муаллим фармудаанд:

Нодираи Маъруф (Отахонова). Ин ном дар ҷаҳони орзуву ормонҳои ман чун гавҳаре тобнок аст.