Тобистони имсол боз ҳам нишон дод, ки гармои шадид танҳо як нороҳатии мавсимӣ нест, балки метавонад ба саломатии инсон таъсири ҷиддӣ расонад. Дар чунин рӯзҳо иштиҳо кам мешавад, бадан зуд хаста мегардад ва хатари беобшавӣ меафзояд. Аз ин рӯ, интихоби дурусти ғизо метавонад ба нигоҳ доштани саломатӣ ва нерумандӣ мусоидат кунад.
Тавре ки BBC бо истинод ба тавсияҳои мутахассисони ғизошиносӣ менависад, дар рӯзҳои гарм бадан ба сафедаи иловагӣ эҳтиёҷ надорад. Баръакс, ҳазми гӯштҳои равғанин ва дигар ғизоҳои вазнин аз организм нерӯи бештар талаб мекунад. Дар натиҷа ҳангоми ҳазм гармии иловагӣ ҳосил шуда, инсон худро боз ҳам гармтар эҳсос мекунад.
Ба ҷои ин, мутахассисон тавсия медиҳанд, ки бештар аз ғизоҳои сабук, аз ҷумла тухм, моҳӣ, йогурт, панир, лӯбиёгиҳо, наск, чормағз ва тофу истифода шавад. Хӯришҳои сабзавотӣ бо лӯбиё ё нахӯд, йогурти юнонӣ бо мева ва ё смузии аз меваю сабзавот омодашуда ҳам серғизо ва ҳам барои гармӣ мувофиқ мебошанд.
Яке аз тавсияҳои ҷолиби мутахассисон ин аст, ки «обро танҳо нанӯшед, балки бихӯред». Ин маънои онро дорад, ки қисми зиёди обро организм аз меваю сабзавот низ мегирад. Бодиринг, помидор, карафс, салат, тарбуз, харбуза, кулфинай, ангур, афлесун ва ананас аз ҷумлаи маҳсулоте мебошанд, ки то 90 фоиз ва аз он ҳам бештар об доранд. Истеъмоли онҳо на танҳо ташнагиро кам мекунад, балки барои нигоҳ доштани тавозуни моеъ дар организм низ мусоидат мекунад.
Дар рӯзҳои гарм танҳо ба ҳисси ташнагӣ такя кардан ҳам дуруст нест. Агар пешоб ранги зардчаи равшан дошта бошад, ин нишонаи он аст, ки организм оби кофӣ гирифтааст. Аммо агар ранги он тира гардад, эҳтимоли беобшавӣ вуҷуд дорад ва бояд истеъмоли моеъ зиёд карда шавад.
Бисёриҳо гумон мекунанд, ки танҳо нӯшокиҳои хунук баданро сард мекунанд. Аммо тибқи маълумоти BBC, нӯшидани чой ё дигар нӯшокиҳои гарм низ метавонад ба паст шудани ҳарорати бадан мусоидат намояд. Сабаб дар он аст, ки баъди нӯшокии гарм организм зудтар арақ мекунад ва бо бухор шудани арақ гармии зиёдатӣ хориҷ мешавад. Аз ин рӯ, муҳим ҳарорати нӯшокӣ нест, балки он аст, ки организм моеъи кофӣ қабул намояд.
Коршиносон ҳамчунин маслиҳат медиҳанд, ки аз истеъмоли зиёди қаҳва ва машруботи спиртӣ дар рӯзҳои гарм худдорӣ карда шавад. Ин гуна нӯшокиҳо метавонанд хориҷшавии моеъро аз организм зиёд намуда, хатари беобшавиро бештар созанд.
Реҷаи ғизохӯрӣ низ аҳамияти калон дорад. Дар кишварҳои гарму офтобӣ одамон одатан субҳонаи барвақт мехӯранд, нисфирӯзӣ, ки ҳаво хеле гарм аст, истироҳат мекунанд ва шом, баъди паст шудани ҳарорат, хӯроки асосиро истеъмол менамоянд. Ин тарзи зиндагӣ ба организм имкон медиҳад, ки гармиро осонтар таҳаммул кунад.
Хулоса, дар рӯзҳои гарми тобистон беҳтарин роҳи ҳифзи саломатӣ нӯшидани оби кофӣ, истеъмоли меваю сабзавоти сероб ва ғизоҳои сабуку серғизо мебошад. Интихоби дурусти ғизо на танҳо эҳсоси сабукӣ мебахшад, балки хатари беобшавӣ ва дигар мушкилоти вобаста ба гармиро низ коҳиш медиҳад.
