Муҳаққиқони Донишгоҳи Британияи Колумбия ва Донишгоҳи Торонто ҳушдор медиҳанд, ки пиршавӣ яке аз омилҳои асосии афзоиши хатари гирифторшавӣ ба бемории саратон мебошад. Бо зиёд шудани давомнокии умр, ҳиссаи гирифторони саратон дар саросари ҷаҳон низ рӯ ба афзоиш дорад.
Ба гуфтаи олимон, хатари пайдоиши саратон бо афзоиши синну сол бештар мешавад. Зеро дар ҳуҷайраҳои бадан тадриҷан осеби ДНК ва дигар тағйироти ғайримуқаррарӣ ҷамъ шуда, механизмҳои назораткунандаи тақсимшавии ҳуҷайраҳо оҳиста-оҳиста самаранокии худро аз даст медиҳанд.
Ҳамзамон, қобилияти бофтаҳои бадан барои барқарор кардан ё аз байн бурдани ҳуҷайраҳои осебдида низ коҳиш меёбад. Дар натиҷа, эҳтимоли пайдо шудани ҳуҷайраҳои варамӣ бештар мегардад.
Мутахассисон мегӯянд, синну сол на танҳо ба эҳтимоли гирифторшавӣ ба беморӣ, балки ба қобилияти таҳаммул кардани муолиҷа низ таъсир мерасонад.
«Дар одамони солхӯрда бештар бемориҳои ҳамроҳ, мушкилоти маърифатӣ, коҳиши фаъолияти ҷисмонӣ ва дигар ҳолатҳое мушоҳида мешаванд, ки метавонанд тавозуни фоида ва хатари кимиётерапия, нурдармонӣ ё ҷарроҳиро тағйир диҳанд», — таъкид карданд мутахассисон.
Ба гуфтаи олимон, афзоиши шумораи аҳолии солхӯрда зарурати тағйир додани тарзи ташкили муолиҷаи бемории саратонро ба миён меорад. Равиши ягонае, ки барои ҳамаи беморон истифода мешавад, метавонад барои шахсони солхӯрда ҳамеша самарабахш набошад.
Арзёбии ҳамаҷонибаи вазъи саломатии бемор имкон медиҳад, ки усули муносиби муолиҷа интихоб шавад — усуле, ки на танҳо давомнокии умр, балки сифати зиндагии инсонро низ ба назар мегирад.
