Дар ноҳияи Данғара хоҷагии фермерие фаъолият мекунад, ки кори худро аз овардани ҳамагӣ 30 сар паррандаи зотӣ аз Олмон оғоз карда, дар муддати кӯтоҳ саршумории паррандаҳояшро ба беш аз 700 сар расонидааст.
Корманди хоҷагии фермерӣ Муҳаммадалӣ Аҳмадалиев ҳар як паррандаи худро чун фарзанди хеш дӯст медорад. Ӯ онҳоро навозиш карда, «духтаронам» ном мебарад. Паррандаҳо низ ба ӯ чунон одат кардаанд, ки агар парастор «рав» гӯяд — роҳ мераванд, «ист» гӯяд — ҳамон замон меистанд. Ба ин тартиб, онҳо гӯё бо ҳам бе сухан муошират карда, якдигарро бо ишора ва ҳаракатҳо хуб мефаҳманд.
— Ҳар саҳар онҳоро ба сайругашт мебарорам, хӯрок медиҳам ва боз ба ферма бармегардонам. Хулоса, тамоми рӯз якҷоя ҳастем, — мегӯяд ӯ. — Агар ягонтоашон аз гурӯҳ ҷудо шавад ё аз ҳад зиёд ноз кунад, мегӯям, ки хафа шудаам. Он гоҳ зуд худро ба даст мегирад. Азбаски тамоми рӯз якҷоя ҳастем, онҳо одат кардаанд, ки ба ҳар сухани ман ҷиддӣ гӯш диҳанд.
Бояд гуфт, ки парвариши парранда танҳо як маҳфил нест, балки метавонад як манбаи сердаромади соҳибкорӣ бошад. Масалан, як сар ғоз, ки аввали сол ба маблағи 65–70 ҳазор сӯм харидорӣ мешавад, то охири сол метавонад ба манбаи даромади 3–4 миллион сӯм табдил ёбад. Ҳар як ғоз дар як сол то 120 дона тухм мегузорад ва то 15–17 килограмм гӯшт медиҳад. Тухмҳо бо усули лабораторӣ зиёд карда шуда, ба ин васила хоҷагӣ пайваста саршумори паррандаҳои зотии худро афзоиш медиҳад.
Мурғҳои зотӣ нисбат ба мурғҳои одии хонагӣ хусусияти бештар гӯшт додан доранд ва ҳамеша бо як навъи хӯрок ғизо дода мешаванд. Як дона тухми онҳо дар бозорҳои ҳудуди Қӯқанд бо нархи 40–50 ҳазор сӯм фурӯхта мешавад.
Дар хоҷагии фермерӣ 4 ҷойи кории доимӣ таъсис дода шудааст. Яке аз кормандон Отабек Комилов донишҷӯи Донишгоҳи чорводорӣ ва биотехнологияҳои шаҳри Самарқанд мебошад.
— Ҳар кор душвориҳои хоси худро дорад, — мегӯяд Отабек. — Баъзан лозим меояд, ки шабҳо хоб накарда, аз ҳолу аҳволи паррандаҳоямон хабар гирем. Зеро парранда бояд ҳамеша таҳти назорат бошад. Сабабаш ин аст, ки тарзи зиндагӣ ва табиати онҳо хеле нозук аст. Аз сабаби як беморӣ ё ҳатто як сабаби ночиз мумкин аст, ки якбора тамоми паррандаҳо талаф шаванд.
Ҷолиби диққат аст, ки аъзои хоҷагии фермерӣ на танҳо дар саҳро, балки дар шабакаҳои иҷтимоӣ низ фаъол мебошанд. Имрӯз саҳифаи онҳоро беш аз 40 ҳазор нафар пайгирӣ мекунанд. Ин рақам рӯз ба рӯз афзоиш ёфта, шумораи одамони ба паррандапарварӣ таваҷҷуҳдошта низ ба таври назаррас зиёд мешавад.
Ҳамин тавр, як ғояи хурде, ки бо ҳамагӣ 30 мурғобӣ оғоз ёфта буд, дар зарфи ҳашт моҳ ба фермаи дорои беш аз 700 сар парранда табдил ёфт. Ин, бешубҳа, натиҷаи меҳнати пайваста, муҳаббат ба касб ва муносибати илмӣ ба кор аст.
Ботир МАДИЁРОВ, «Халқ сӯзи».
