Ай шодии дил, хандаи лаб, шавқи нигоҳам,
Ай шодии дил, хандаи лаб, шавқи нигоҳам,
Ай сояат аз чашми бало сатри паноҳам.
Як бор гузар, баҳри Худо, аз гузари мо,
То лаъл шавад санги раҳи кулбаи мо ҳам.
Бе рӯйи ту рӯ тофт зи ман олами рангин,
Якранг шуда рӯзу шабам, шому сабоҳам.
Ай ҳар нигаҳат шӯълаи хуршеди муҳаббат,
Ай ҳар суханат ҳодиву ҳам тӯшаи роҳам.
Бе ишқи ту бо ин ҳама саҷҷода фасурдан,
Билло, ба Худо, ғарқи гунаҳ, ғарқи гуноҳам.
Бо ақл бипайвастаму аз дил, ки гусастам,
Бо чашми дарунбин нигар ин рӯҳи табоҳам.
Ин ақл, ки як дилшикани сангмизоҷ аст,
Афсӯс, шикас(т) ҷавҳари эҳсоси маро ҳам.
Дар синаи пи(р) қалби ҷавон! Ҳусн ва ё қубҳ?
Танг аст басе ҳоли дилу ақли расо ҳам!
Масъуди МИРЗО,
шаҳри Фарғона.
СӮХ
Диёри ишқу имонӣ, аё Сӯх,
Ба ҷисми шоирон ҷонӣ, аё Сӯх.
Назаргоҳи Худованди азизӣ,
Биҳишти Ӯзбекистонӣ, аё Сӯх.
Садриддини ҲУШЁРӢ,
ноҳияи Сӯх.
САНГРЕЗАҲОЯТ МУҲРАҲОИ ТАСБЕҲАНД...
Хоки Ватан аз тахти Сулаймон хуштар,
Хори Ватан аз лолаву райҳон хуштар.
Ай пораи хоки Ватан, ай мояву ифтихору номусам, Бойсун! Туро Бойсун, Бойшин, Басанд ё Басванд гӯянд. Ту бо кадом ном набошӣ, бароям азизу муқаддасӣ. Кӯҳи Фарҳодат бо ҳама ҳашамату салобати хеш гӯё посбону нигаҳбони сулҳу салоҳ, осоишу пирӯзии мост.
Бароям ҳар зарра хокат, ҳар қатра обат, хору хасат, санги роҳат сарвати бебаҳост. Сангрезаҳоят муҳраҳои тасбеҳро монанд, ки дар каф доштани онҳо вуҷудамро ба Аллоҳ мепайвандад.
Чаҳ-чаҳи мурғони хушилҳонат, садои нотакрори шаршараҳоят, қуллаҳои осмонбӯсат, арчазорони ҳамешасабзат, оби зулоли чашмаҳои нуқраосоят, бӯйи рӯҳбахшу ҷонфизои гиёҳҳои нодират, накҳати зира, гулҳои рангорангу ҷаззобат, садои нойи чӯпонҳову барраву бузғолаҳоят, хандаҳои шӯху беғубори духтарони ҳурлиқоят дар ягон гӯшаву канори дунё ба чашм намерасад. Ин ҳамаро Худованд гӯё барои ту офарида.
Бойсун, макони зебоманзари ман! Мардумонат чӣ дилёбу дидадаро, ҳунарманду оқил, меҳмоннавозу дилкушоданд. Дасторхони кушод, дили беғаш доранду меҳмонро сахт гиромӣ медоранд, ғизои беҳтаринашонро назди меҳмон мегузоранд. Ҳашар дар тору пуди вуҷудашон ҷо гирифтааст. Дар роҳи Худо, дар роҳи савоб якдилу якҷон омодаи кор ҳастанд. Кӯмак ба дармондагону ниёзмандонро барои хеш шараф медонанд.
Бойсун, ту модарамро мемонӣ. Дар канори ту чун дар канори модар бароҳат хобида метавонам. Фикр мекунам, чун себу биҳӣ, анору анҷир, ангуру нок, ношбӯтиву олуи ту меваҷоти шаҳдбор дар ягон гӯшаи дунё нест.
Хоки илмпарвару адабпарвари туст, ки аз канорат фарзандони бафарҳанге ба камол расидаанд. Туро ватани паҳлавону таҳамтанон низ мегӯянд, ки ҳақ асту рост. Туӣ, ки дар баробари нобиғаҳои илму фарҳанг диловарону паҳлавонҳои номиро дар доман парваридаӣ. Шуҷоату корнамоиҳои онон ҷаҳониёнро лол гардондааст.
Бойсун, ту Ватан андар Ватанӣ, як гӯшаи биҳиштосои Ӯзбекистони манӣ. Худоё, ҳамеша сарсабзу шукуфон бимонӣ!
Раҳматуллоҳи ШОҲИМАРДОН,
ноҳияи Бойсун.
