Пойафзоли дуруст – кафили саломатии пой ва роҳатии ҳаракат

Мутахассисон ҳушдор медиҳанд, ки ҳавои гарм ва нам метавонад барои афзоиши баъзе бемориҳои пӯсти пой, аз ҷумла сироятҳои занбӯруғӣ, шароити мусоид фароҳам оварад. Аз ин рӯ, интихоби дурусти пойафзол дар фасли тобистон на танҳо масъалаи зебоӣ, балки яке аз омилҳои муҳими ҳифзи саломатист.
Дар рӯзҳои гарми сол пойҳо бештар арақ мекунанд. Ин як раванди табиии танзими ҳарорати бадан аст. Аммо агар пойафзол ҳавогузар набошад ё ба шакли пой мувофиқат накунад, намӣ дар дохили он ҷамъ шуда, соиши пӯст зиёд мегардад. Дар натиҷа эҳтимоли пайдо шудани обила, сурхшавии пӯст ва ҳатто бемориҳои занбӯруғӣ меафзояд.

Тибқи тавсияҳои Маркази назорат ва пешгирии бемориҳои ИМА (CDC), барои нигоҳ доштани саломатии пой лозим аст, ки пойҳо ҳамеша хушк нигоҳ дошта шаванд, ҷуробҳо мунтазам иваз гарданд ва аз пойафзоли ҳавогузар истифода бурда шавад.

Яке аз мушкилоти маъмул дар фасли тобистон пайдо шудани обила ва пуфакчаҳо дар пой мебошад. Ин ҳолат бештар ҳангоми пӯшидани пойафзоли нав, танг ё дар натиҷаи роҳгардии тӯлонӣ бо пойҳои арақкарда ба вуҷуд меояд. Ба маълумоти Академияи дерматологияи Амрико (AAD), сабаби асосии пайдо шудани обилаҳо соиши такрории пӯст бо пойафзол аст.

Ҳангоми интихоби пойафзол пеш аз ҳама ба андоза ва шакли он диққат диҳед. Пойафзоли танг ангуштонро фишурда, боиси дард ва нороҳатӣ мегардад. Пойафзоли аз ҳад васеъ бошад, пойро хуб нигоҳ намедорад ва ҳангоми роҳ рафтан фишори иловагӣ ба вуҷуд меорад.

Мутахассисон мегӯянд, ки пойафзол ба тарзи роҳгардии инсон низ таъсир мерасонад. Таҳқиқоте, ки соли 2021 дар маҷаллаи Journal of Foot and Ankle Research нашр шудааст, нишон медиҳад, ки роҳатии пойафзол аз вазн, шакл, сохт ва қобилияти такягоҳии он вобаста аст. Пойафзоли бароҳат метавонад роҳравиро осонтар ва хастагии пойро камтар кунад.

Аз ин рӯ, ҳангоми харидани пойафзоли тобистона танҳо ба сабукӣ ё кушода будани он аҳамият надиҳед. Муҳим аст, ки он пойро хуб нигоҳ дорад. Пойафзоле, ки таги хеле тунук ё қисми пошнааш такягоҳи кофӣ надорад, дар аввал бароҳат менамояд, аммо ҳангоми роҳгардии тӯлонӣ метавонад сабаби хастагӣ ва дарди пой шавад.

Дар фасли тобистон бисёриҳо пойлуч роҳ рафтанро дӯст медоранд. Олимон мегӯянд, ки дар ҷойҳои бехатар чунин роҳгардӣ метавонад фаъолияти мушакҳои кафи пой ва нигоҳ доштани мувозанатро беҳтар кунад. Бо вуҷуди ин, пойлуч роҳ рафтан ҳамеша бехатар нест. Ашёи тез, сатҳи аз ҳад гарм ё микробҳо метавонанд боиси осеб ва сироят гарданд. Хусусан шахсони гирифтори диабети қанд ё онҳое, ки ҳассосияти пойҳояшон паст шудааст, бояд аз ин эҳтиёт кунанд.

Шиппак ва дигар пойафзолҳои кушода низ барои ҳар ҳолат мувофиқ нестанд. Гарчанде онҳо ҳаворо хуб мегузаронанд, вале агар пойро дуруст нигоҳ надоранд, ҳангоми роҳгардии тӯлонӣ метавонанд устувории ҳаракатро коҳиш диҳанд.

Ҷуроб низ дар нигоҳ доштани саломатии пой нақши муҳим дорад. Ҷуробҳое, ки намиро хуб хориҷ мекунанд ва ҳавогузаранд, аз ҷамъ шудани арақ пешгирӣ намуда, эҳсоси роҳатро зиёд мекунанд.

Мутахассисон барои интихоби пойафзоли тобистона чунин тавсия медиҳанд:

- пойафзол ба шакли пой мувофиқ бошад;
- барои ангуштон ҷойи кофӣ дошта бошад;
- аз маводи ҳавогузар омода шуда бошад;
- пойро хуб нигоҳ дорад ва ҳаракатро маҳдуд насозад;
- барои роҳгардии тӯлонӣ такягоҳи кофӣ дошта бошад.

Хулоса, интихоби пойафзоли тобистона танҳо ба зебоӣ ва мӯд вобаста нест. Пойафзоли дуруст интихобшуда метавонад аз пайдо шудани обила, соиши пӯст ва хастагии пой пешгирӣ кунад. Аз ин рӯ, ҳангоми харид пеш аз ҳама ба роҳатӣ, мувофиқати он ба сохтори пой ва сифати мавод аҳамият диҳед. Зеро пойафзоли бароҳат на танҳо роҳат, балки кафили саломатии пойҳои шумост.